Są takie dni, kiedy rodzinny plan jest prosty: chcemy zjeść po ludzku, ciepło i bez kombinowania. W trasie albo po spacerze najtrudniejsze bywa to, żeby trafić w miejsce, które nakarmi dorosłych, a dzieci nie zniechęci „udziwnieniami”. Tym razem poszło zaskakująco łatwo, bo w Google wyskoczyła nam wizytówka Restauracji Iława. Zobaczyliśmy zdjęcia, opinie i krótki opis: kuchnia polska, domowe obiady, a do tego informacja, że każdego dnia pojawiają się inne dania. Taki rytm kuchni ma dla rodziny ogromny plus – nawet jeśli jedno z nas ma ochotę na coś klasycznego, a drugie szuka odmiany, nie trzeba długo debatować. Po prostu jedziemy i sprawdzamy.
Już sama lokalizacja robi „robotę”. Restauracja jest położona nad brzegiem Jezioraka, więc człowiek ma wrażenie, że od razu odpoczywa – nawet jeśli wpadł tylko na obiad. Na miejscu przywitał nas porządek i spokojna, przyjazna atmosfera. Bez zadęcia, bez przesadnej elegancji, za to z tym rodzajem gościnności, który kojarzy się z domową kuchnią: nikt nie pogania, a jednocześnie wszystko działa sprawnie. Widać, że to miejsce jest przyzwyczajone do gości w ruchu – rodziny, osoby wracające z wycieczki, ludzie, którzy chcą zjeść konkretnie, a potem wrócić do swoich planów.
Najbardziej spodobała nam się forma bufetu. W teorii brzmi zwyczajnie, ale w praktyce to idealne rozwiązanie dla rodzin. Dzieci nie muszą czekać w nieskończoność na talerz, a dorośli mogą dobrać sobie porcje i dodatki tak, żeby naprawdę wyjść najedzonym, a nie tylko „odhaczyć posiłek”. Co ważne, to nie jest bufet w stylu przypadkowej mieszanki smaków. Czuć, że kuchnia ma kierunek: klasyka polska, świeżość i sezonowość. Restauracja podkreśla, że menu zmienia się codziennie i ma zaskakiwać różnorodnością, a dania są podawane właśnie w formule bufetu – i to naprawdę przekłada się na wygodę jedzenia oraz poczucie, że na ladzie „żyje” to, co akurat zostało ugotowane na dany dzień. Każdy wybrał to, na co miał ochotę, bez stresu.
Tego dnia trafiliśmy na zestaw wręcz podręcznikowy: kotlet de volaille, frytki i surówka. De volaille był usmażony tak, jak lubimy – panierka chrupiąca, ale nie twarda, a mięso soczyste, bez efektu suchego „fileta z patelni”. Najważniejsze w tym daniu jest masło w środku: tutaj wypływało w sam raz, nie zalewając talerza, tylko dodając mięsu aromatu i tej przyjemnej, maślanej głębi. Frytki były złote, równe, dobrze odsączone, z chrupkością na brzegach. Surówka – świeża, chrupiąca i lekko kwaśna – ładnie balansowała całość i odświeżała podniebienie. To dokładnie ten smak kuchni polskiej, który lubimy najbardziej: sycący, ale nie przytłaczający.
Do kompletu wzięliśmy krem z pomidorów. To niby prosta zupa, ale właśnie na prostych rzeczach widać, czy kuchnia trzyma poziom. Tu było wszystko, co trzeba: pomidorowy smak nie udawał ketchupu, tylko miał naturalną słodycz przełamaną delikatną kwasowością. Konsystencja gładka, kremowa, bez „mącznej” ciężkości. Co ważne, zupa nie była przesolona, więc każdy mógł doprawić ją „pod siebie” – a dzieci zjadły bez marudzenia, dla nas to najwyższa ocena. Dla dorosłych to z kolei ten typ zupy, który rozgrzewa i robi miejsce na dalszą część obiadu, zamiast od razu „zamykać apetyt”.
Po obiedzie mieliśmy jeszcze miejsce na coś słodkiego, a to w restauracjach bywa najuczciwszym testem domowego charakteru. Sernik i jabłecznik – duet, który nie musi niczego udowadniać, jeśli jest zrobiony porządnie. Sernik był zwarty, ale nie suchy, z wyraźnym twarogowym smakiem i delikatną waniliową nutą; dokładnie taki, jaki pamięta się z rodzinnych świąt, tylko podany bez całej ceremonii. Jabłecznik pachniał cynamonem i miał tę przyjemną, owocową wilgotność, której często brakuje ciastom „z witryny”. Oba desery „siadają” w żołądku spokojnie, bez cukrowego ataku, i zostawiają po sobie dobre, ciepłe wrażenie.
To, co w tej wizycie szczególnie nas ujęło, to uroki polskiej kuchni pokazane bez udawania fine diningu. Polskie jedzenie, kiedy jest zrobione dobrze, opiera się na prostych rzeczach: maśle, dobrym mięsie, świeżych warzywach, porządnie ugotowanej zupie i cieście, które pachnie domem. Tutaj ta prostota była dopieszczona – a jednocześnie widać było, że kuchnia nie stoi w miejscu, bo lokal mówi o łączeniu tradycji z nowoczesnym podejściem oraz o klasykach pokroju pierogów czy bigosu, które mają pojawiać się wśród codziennie zmieniających się propozycji. Dzięki temu człowiek ma ochotę wrócić i sprawdzić, co akurat „wpadło” na dany dzień.
Całe doświadczenie można podsumować jednym zdaniem: to miejsce, w którym kuchnia polska jest traktowana serio, ale bez nadęcia. Jest klasycznie, sycąco i rodzinnie, a jednocześnie na tyle różnorodnie, że warto wrócić, bo następnego dnia na bufecie mogą stać zupełnie inne dania. Dla nas to był trafiony wybór „z Google” – spontaniczny, ale udany. Wyszliśmy najedzeni, w dobrym humorze, z poczuciem, że jedliśmy coś, co ma sens i smak, a nie tylko ładny opis.
Restauracja Iława, Sarnówek, 14-241 Ząbrowo,
tel. +48 605 605 810,
www: restauracjailawa.pl
